کارایی استفاده از گیاه حرا (Avicennia marina) به‌عنوان پایش‌گر زیستی فلزات سنگین نیکل، کادمیوم و سرب در سواحل خلیج فارس

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکترا، گروه محیط زیست، دانشکده علوم پایه، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران

2 استادیار، گروه محیط زیست، دانشکده علوم پایه، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران

3 دانشیار، گروه محیط زیست، دانشکده علوم پایه، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران

4 استاد، گروه محیط زیست، دانشکده علوم پایه، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران

10.22034/jewe.2021.280184.1543

چکیده

گیاه پالایی یکی از مهم‌ترین روش‌های زیستی پایدار جهت مقابله با اثرات روزافزون آلاینده‌ها است. در این پژوهش کارایی گیاه حرا (Avicennia marina) جهت پالایش فلزات سنگین (سرب، کادمیوم، نیکل) از محیط‌های آبی مورد بررسی قرار گرفت. برای نمونه‌برداری از گیاه حرا و رسوبات در سال 1398، 20 ایستگاه در سراسر تالاب خورخوران واقع در غرب بندرعباس مشخص شد و اقدام به جمع‌آوری نمونه از آب، رسوب و بخش‌های مختلف گیاه گردید. بر اساس نتایج پژوهش، بیشترین تجمع فلزات با مقدار 38/4 (mg/kg) در ریشه درخت حرا مربوط به فلز سنگین سرب و کمترین تجمع فلزات با مقدار 162/0 (mg/kg) در ریشه درخت حرا مربوط به فلز سنگین کادمیوم بود. نتایج ضریب انتقال برای عناصر سرب و کادمیوم در ریشه درخت حرا بزرگ‌تر از 1 و برای نیکل کمتر از 1 به دست آمد. همچنین بین پارامترهای pH و دما با میانگین غلظت تمامی فلزات سنگین در رسوب و بین EC با میانگین غلظت تمامی فلزات سنگین به‌جز نیکل در آب همبستگی معنی‌دار آماری وجود داشت (05/0 P>). با توجه به نتایج، اختلاف در غلظت فلزات در بافت برگ و ریشه گیاه حرا ممکن است به دلیل تفاوت در ساختار فیزیولوژیکی بافت‌ها باشد؛ بنابراین به نظر می‌رسد ریشه درخت حرا نسبت به برگ آن برای پالایش فلزات سنگین مناسب‌تر است.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

Efficiency of using mangrove (Avicennia marina) as a biological monitor of heavy metals nickel, cadmium and lead in the coasts of the Persian Gulf

نویسندگان [English]

  • Abed Babak Baharvand 1
  • Maryam Kiani Sadr 2
  • Bahareh Lorestani 3
  • Mehrdad Cheraghi 3
  • Soheil Sobhan Ardakani 4
1 PhD Scholar, Department of Environment, Faculty of Basic Science, Hamedan Branch, Islamic Azad University, Hamedan, Iran
2 Assist. Professor, Islamic Azad University, College of Basic Science, Department of Environment, Hamedan, Iran
3 Associate Professor, Islamic Azad University, College of Basic Science, Department of Environment, Hamedan, Iran.
4 Professor, Department of the Environment, College of Basic Sciences, Hamedan Branch, Islamic Azad University, Hamedan, Iran
چکیده [English]

Plant-based remediation (phytoremediation) is one of the most significant eco-sustainable techniques to cope with devastating consequences of pollutants. In this study, the potential of mangrove, Avicennia marina, for phytoremediation of heavy metals (Pb, Cd and Ni) was studied. To do this mangrove plants and sediments of 20 stations in Khor Khoran wetland, located in the west of Bandar Abbas, were sampled during 2019. Also, in this study, the element transfer coefficient was calculated to determine the actual amount of heavy elements absorbed by the leaves and roots of mangroves. According to the results, the highest accumulation of metals with a value of 4.38 mg / kg in the root of mangrove is related to the Pb and the lowest accumulation of metals with a value of 0.162 mg / kg is related to the root of the mangrove related to the Cd. The results of the transfer coefficient for Pb and Cd in mangrove roots was greater than 1 and for nickel less than 1, Furthermore, there were statistically significant correlation (P> 0.05) between pH and temperature with the mean concentration of all heavy metals in sediment and between EC parameters and the mean concentration of all heavy metals except Ni in the water. Differences in metal concentrations in leaf and root tissues may be due to differences in the physiological structure of tissues. so it seems mangrove roots are more suitable than heavy leaves for refining heavy metals.

کلیدواژه‌ها [English]

  • heavy metals
  • mangrove
  • Wetland
  • Transfer coefficient

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از تاریخ 15 اردیبهشت 1400
  • تاریخ دریافت: 19 فروردین 1400
  • تاریخ بازنگری: 14 اردیبهشت 1400
  • تاریخ پذیرش: 15 اردیبهشت 1400